monvivre

Ik neem je mee op mijn pad….

Druk, druk, druk…

‘Let’s stop telling each other how busy we are’

‘Hai, hoe is het met je?’
‘Ja, druk joh, niet normaal!’
‘En met jou?’
‘Ja, ik ook, ik weet van voor naar achter niet dat ik leef.’

Zo begint ongeveer menig gesprek tussen twee mensen.

Ik ben zelf één van die mensen. Niet meer met enige regelmaat, want ik wil dat druk, druk, druk juist niet meer. Of beter gezegd: ik wil me er niet mee identificeren. Ik voel me serieus een soort van verplicht om ook maar te roepen dat ik het druk heb, want blijkbaar hoort dat. Als je het niet druk hebt, dan heb je geen leven of je schijnt niet mee te tellen. Net alsof je er een bepaalde status aan ontleent.

Ik werd getriggerd door die Engelse zin, omdat ik het idee heb dat het een soort van negatieve lading heeft. Als iemand roept ‘lekker (druk) bezig te zijn’ dan is het nog anders. Dat je genoeg te doen hebt, maar daar fijn mee bezig bent en je tijd er flink mee vult. Dat je er veel energie van krijgt en blij bent dat je zoveel werk hebt.

Maar het lijkt erop dat het mensen overkomt. Dat je erdoor geleefd wordt en dat eigenlijk niet wilt. ‘Ik weet van voor naar achter niet dat ik leef.’

Alles is druk, de baan, het leven, de vakantie, de weekenden… En aangezien ik van mezelf weet dat ik het nog wel eens roep terwijl het niet waar is, denk ik: zou ik de enige zijn die maar gewoon meedoet met de massa? Ik kan het me niet voorstellen.

Het is bijna een stopwoordje geworden. Zijn we zo druk? Doen we druk? Liegen we er (on)bewust over om erbij te horen of kunnen we niet goed met onze tijd omgaan?

Begrijp me niet verkeerd, ik ken genoeg mensen die het erg/te druk hebben. Ik heb er 48 voor moeten worden om te bedenken dat ik dat niet meer wil en wie weet valt het me daarom meer op bij anderen. Het is heerlijk naïef gedacht van me, aan de start van een eigen bedrijf zeggen dat ik niet meer druk wil doen of zijn, maar ik ga het anders benaderen. Genoeg te doen hebben, lekker in de flow zitten en op die manier niet omvallen, is meer de kant die ik op wil en wat me al een paar jaar best lukt. Ik lig niet voor niks niet meer wakker van mijn werk sinds ik weet hoe plotsklaps het leven voorbij kan zijn en hoe ontzettend onbelangrijk heel hard werken is. Er heeft denk ik nog nooit iemand op zijn sterfbed geroepen dat het zo fijn was altijd maar te druk te zijn.

Enige punt waar ik nog aan kan werken is mijn denkwijze over het ‘niet druk zijn’ te wijzigen en dus niet meer te denken dat ik wat te bewijzen heb door ook te zeggen dat ik het ontzettend druk heb terwijl dat dan een politiek correct antwoord is.

Ik ben al bijna af van het ‘wat zullen anderen wel niet vinden’ (ontzettend bevrijdend), dus deze hobbel kan ik ook nog wel nemen. Het lukt vooral nog niet bij mensen die ik niet goed ken. Bij directe collega’s, familie en vrienden vertel ik gewoon als ik een weekend in huis heb ‘getrut’, het liefst in een versleten joggingbroek en zonder make up. Bij anderen laat ik me toch een soort van intimideren en doe ik gezellig mee met het ‘oh oh, wat hebben we het ontzettend druk met z’n allen en wat zijn we er ontzettend klaar mee, maar we doen er niets aan, want het bekt zo lekker.’ Klaar ermee vanaf nu. Eens kijken wat de reacties zijn als ik een rustig weekend heb gehad en ik zeg dat ik nada, niets en noppes gedaan heb.

 

Advertenties
Een reactie plaatsen »

Afscheid nemen van spullen

Ken je dat gevoel, dat spullen die in je huis staan of liggen je op je nek kunnen zitten? Dat je ernaar kijkt en er geen fijn gevoel (meer) bij krijgt? Van die spullen die je niet direct wegdoet, omdat ze een emotionele lading hebben. Die spullen ga ik een mooiere bestemming geven. Ik kan redelijk makkelijk afstand doen van spullen, behalve een paar die linken aan mijn overleden zus.

Het blijven nog steeds ‘spullen’ die verder alleen maar staan te staan en geen gevoelens hebben. Ík geef ze die lading. Het hele proces speelt zich in mijn hoofd af, die spullen malen er niet om of ik ze laat staan, kapot gooi of weggeef.

Afscheid nemen

Ik lees regelmatig over ontspullen / opruimen / minimaliseren en tijdens het lezen van een Facebookbericht van een Amerikaanse dame die er haar beroep van heeft gemaakt, kreeg ik zo’n Willie Wortel lampje boven mijn hoofd. Als je moeite hebt met spullen wegdoen waar een emotionele lading aan zit, neem er dan eerst goed afscheid van. Maak er een soort van eerbetoon van. Heb je een mooie jurk hangen die je niet meer draagt, maar alleen bewaart omdat het zonde is om weg te gooien of omdat je die aangehad hebt op de eerste date met je man, trek die jurk nog één keer aan en draag die dan een dag of ga er gewoon mee op de bank zitten, wat je wilt. Zet een beeldje dat achterin de kast staat en van oma was een paar dagen in je huiskamer. Kijk er zoveel mogelijk naar, denk aan de herinneringen, maak er een foto van en doe het dan weg. Weg hoeft niet te betekenen ‘in de prullenbak’, maar naar een goed doel, verkoop het of breng het naar de Kringloop.

Het gaat hierbij dus alleen om spullen die je op je nek zitten. Als ik het prima vindt dat mijn kast voor de helft vol hangt met niet gedragen spullen, dan is er geen probleem.

Aandenken

Vaak is mijn uitlaatklep schrijven over de zaken die me bezighouden. Als ik de spullen hier ‘een plaats geef’ dan hebben ze genoeg aandacht gehad en kunnen ze een nieuwe bestemming krijgen. Als ik erover nadenk heb ik met het ene meer moeite dan met het andere.

20170903_125245Mijn zus heeft jaren geleden dit beeldje aan mijn ouders gegeven. De achterliggende reden weet ik al niet eens meer. Mijn ouders waren er erg blij mee en hebben het jaren in huis gehad. Toen mijn ouders beiden overleden waren, wilde mijn zus het graag weer zelf hebben. Het beeldje heeft bij haar in huis gestaan tot haar overlijden in december 2014. Daarna heb ik het meegenomen. Het had voor mij de herinnering van vroeger, van het zien staan in huis bij mijn ouders, tot aan het huis van mijn zus. Daarom wilde ik er geen afstand van doen. Als je me vraagt of ik dat beeldje ooit voor mezelf gekocht zou hebben? Nee. Ik vind het een lief beeldje, maar ik hou niet zo van dit soort beeldjes. Toch heeft het me troost geboden de laatste paar jaar, maar sinds een paar maanden begint het me op mijn nek te zitten. Het geeft me geen fijn gevoel meer. Ten eerste omdat het niet mijn smaak is, ten tweede omdat het me herinnert aan verdrietige tijden en dat wil ik niet meer.

Vlak voor haar overlijden kregen mijn andere zus en ik dit bordje van mijn oudste zus. 20170903_12451
Dat was best wrang toen ze kort daarna overleed. Ik kon het daarom niet wegdoen. Het heeft tot voor kort in de huiskamer gestaan bij wat andere spulletjes. Maar wederom… ook hier krijg ik inmiddels de kriebels van. Zeker omdat de tekst die erop staat me verdrietig maakt. Het is geweest, ik kan die herinneringen niet meer met haar delen.

20170903_125028Dit beeldje is een ander verhaal. Ik heb het van een dierbare vriendin gekregen als steun toen mijn zus overleed. Erg lief. Het gaf ook steun en het stond mooi bij de andere spulletjes die me aan mijn zus deden herinneren. Maar ook dit heeft inmiddels iets beladens. Het heeft zijn doel die paar jaar gehad. Ik heb het er een paar weken geleden met die vriendin over gehad. Ik wilde graag dat ze snapte waarom ze het een volgende keer niet meer zou zien in mijn huis.

Bewaren

En dan is er nog de categorie die ik nog niet weg wil doen, maar ook niet meer neer wil zetten. Althans, niet het hele jaar. Ik heb nog een mooi waxinelichthoudertje dat ik ooit zelf aan haar gegeven heb. Er staat ‘zus’ op en het schijnsel van het licht van het kaarsje geeft een leuk effect op de muur en de ondergrond. Die categorie gaat in een mooie doos en merk ik dat ik er niet meer aan denk of dat die doos me gaat ‘roepen’ in mijn slaap, dan gaat het alsnog weg. Maar als ik rond Kerst denk ‘dat wil ik graag neerzetten’, dan komt het weer voor even terug in de huiskamer.

Wat mij blij maakt

Ik heb recentelijk een mooie foto van mijn zus en mij laten afdrukken en in een mooi lijstje in de huiskamer gezet. Dáár krijg ik een fijn gevoel van. De foto is genomen op mijn verjaardag een aantal jaar geleden. Ik had een high tea georganiseerd buiten de deur met een groep mensen en we hadden een ontspannen, gezellige middag, dat is ook te zien door onze lachende gezichten op de foto. Ik kijk er steeds weer met plezier naar.

Ik heb een fijn fleece vest van haar. Echt zo’n vest waar je op een koude winteravond mee op de bank kruipt met een lekkere warme kop thee. Daar word ik dan weer heel blij van. Ik zie haar in mijn gedachte nog wel eens zitten op haar eigen bank met dat vest aan.

Ook heb ik een klein theekopje met een mooie afbeelding van een eekhoorntje. Dat kopje gebruik ik regelmatig als ik een hele pot thee zet. Ik kan me niet herinneren dat ik het haar ooit heb zien gebruiken, maar ik zag het altijd staan in haar keukenkastje als ik iets anders pakte en vond het toen al een mooi kopje.

De meest waardevolle herinneringen zitten in mijn hoofd. Daar zijn geen spullen voor nodig. Dus ook al zou alles uit mijn huis weg zijn dat me herinnert aan mijn oudste zus, dan nog is ze natuurlijk niet vergeten. Dat is ze pas als ik niet meer aan haar denk en dat gaat niet gebeuren.

2 reacties »

Eigen leven leiden

Filmpje

Vanochtend stuitte ik op het YouTube filmpje The Magic of Not Giving a F*ck van Sarah Knight. Het resulteerde in een post op mijn FB pagina met het filmpje daarbij geplakt en de tekst ‘Het is toch het fijnste voor een mens om om te gaan met mensen waar je energie van krijgt en die het beste met je voor hebben? Ik zal dat andersom ook niet voor iedereen zijn die ik ken. Waarom hebben we dan toch zo’n moeite om dat eerlijk te zeggen en afscheid te nemen van de ander op een respectvolle manier zonder enige negativiteit? Dat bleef hangen in mijn hoofd en ik kreeg opeens weer inspiratie om te gaan bloggen.

Leren kennen

Ik doe steeds meer zelfonderzoek en leer wat mij drijft in deze wereld. Ja ja, 48 jaar en ik leer mezelf eindelijk écht kennen.

Ik ben er heilig van overtuigd dat als ik de stappen neem om daar te komen waar ik uiteindelijk zal willen zijn, ik alleen maar de juiste mensen op mijn pad vind die me daarbij helpen. Zo ook de loopbaancoach waar ik een half jaar gelopen heb. Ik heb de coach gekozen waarbij ik van tevoren wist dat ik uit mijn comfortzone zou gaan stappen. Ik was meestal degene die de veilige keuzes maakt. Inmiddels weet ik dat dat me geen klap vooruit helpt.

Eiffeltoren

Al jaren roep ik dat er een gebeurtenis in mijn leven is geweest waar ik nog steeds ontzettend van onder de indruk ben. Dat is het (bij toeval) beklimmen van de trappen van de Eiffeltoren.
We dachten slim te zijn door in de kortste rij te gaan staan. Toen we na een hele tijd bij de ingang kwamen, bleek dat die kortste rij niet voor niks was… het was de rij voor de trappen! Ik kon er op dat moment totaal niet om lachen en was best boos. Ik zag mezelf echt niet zoveel trappen lopen. En hallo(!), waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan. Maar ja, om nou weer in de rij van de lift te gaan staan… Dus daar stonden we met z’n vieren. Gaan we dit echt doen? We waren alle vier geen regelmatige bezoekers van de sportschool. Afgesproken dat we het ieder op ons eigen tempo zouden doen en op elkaar zouden wachten bij het eerste dek.

Het was wat mij betreft echt afzien. Ik was in mijn optiek degene die het meest ongetraind was (lees: uithoudingsvermogen is ergens diep begraven in China) (hm… waarschijnlijk ergens bij de Chinese Muur… ook veel trappen) (ik dwaal af). Ik vond een manier om niet half dood aan te komen op het eerste level. Na iedere paar trappen hing er een bord met weetjes over de Eiffeltoren. Dus ik kon wat leren en gelijk ook uitrusten, twee vliegen in één klap. Ik was als laatste boven, maar ik was er niet minder blij om. Ik liep daar even rond en bedacht me dat wanneer ik nu niet gelijk door ging lopen ik waarschijnlijk af zou haken. Dus de anderen gezegd dat ik alvast ging. Op het tweede dek aangekomen (zo’n 700 treden vanaf de grond) waren we euforisch. We hadden een schitterend uitzicht en was de pay off 1000 keer groter dan ‘even met de lift naar boven’. Nog steeds denk ik aan dat moment terug. Hoe ontzettend NIET leuk ik het in eerste instantie vond, hoe het afzien was, hoe lang het wel niet duurde, hoe rottig mijn conditie ook was… het was één van mijn mooiste ervaringen.

Ik heb er de jaren daarna niet altijd naar geleefd, maar het is me steeds bijgebleven. Waarom deed ik dat niet vaker, ondanks dat het me heel wat opleverde? Waarschijnlijk omdat ik de meeste dingen heb gedaan, omdat het politiek correct is, ‘normaal’, omdat het zo hoort of door de invloed van anderen.

Verandering

En dat brengt me weer terug op de reden van deze blog. Ik heb zolang geleefd op de manier van ‘doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg’, dat ik niet beter wist. Begrijp me niet verkeerd, ik heb dat mezelf aangedaan. Niemand om mij heen is daar verantwoordelijk voor, dat ben ik zelf.

Ik moest tegen de 50 lopen om me te realiseren dat ik dat niet meer wil. Niet blijven hangen in een vaste baan die lekker veilig is, maar eigenlijk niet is wat ik wil. Hoeveel jaar loop ik al niet te roepen dat ik iets anders wil en vervolgens blijf ik gewoon doorgaan. Ondertussen heb ik enorm veel geleerd van de banen die ik heb gehad, heb ik me goed ingezet, veel leuke collega’s (gehad) en was het echt geen kommer en kwel. ‘Minor detail’… ik heb alleen niet het beste uit mezelf gehaald.

Ook met mensen om blijven gaan waar ik geen energie van krijg of die niet op hun eigen wijze dezelfde kant op bewegen. Het gesprek niet aangaan met diegenen, maar het een soort van dood laten bloeden. Dat lukt natuurlijk niet (op een enkeling na), dus dat blijft etteren met de wetenschap dat die mensen dat wel of niet door hebben. Daardoor ben ik ook geen inspirator geweest voor hen, omdat ik allang ben uitgecheckt. En dat is wel een puntje waar ik wat aan ga doen. Want waarom blijven mensen in mijn omgeving met enige regelmaat de dingen doen die ik niet wil? Omdat ik het ze ook niet vertel. En die ander hoeft zich echt niet voor mij aan te passen, maar als het blijkbaar niet (meer) werkt, zal er een eind aan komen. Het zal niet altijd makkelijk zijn, maar het frustreert me dat ik het door laat kabbelen en het mij (en ook hen) geen goed doet. Zolang ik mijn doel maar voor ogen hou en dat ook uitdraag gaan de mensen erin mee, omdat zij er ook energie van krijgen of ze verdwijnen uit mijn leven.

Besef

En als we dan toch bezig zijn, denk ik ook eindelijk te weten waarom ik zo’n idiote relatie met eten heb. Het is mijn afweermechanisme om te leven met al die verkeerde keuzes die ik heb gemaakt en waarmee ik heb geleefd. Ik dacht altijd dat ik niks anders kon opstarten, omdat ik daar te slap voor was en het toch wel weer niet zou lukken. Nee, weet je wanneer het niet lukt: als je iets gaat doen dat je ook helemaal niet wilt. Nu ik de richting op ga die ik wil, krijg ik zoveel energie en enthousiasme dat het me al bijna geen bal meer uitmaakt dat ik straks geen ‘veilig’ inkomen heb door een eigen onderneming op te gaan starten. En wie weet ga ik daar gigantisch in falen… lekker belangrijk, dan heb ik wel gedaan wat ik wilde en ga ik verder op weg naar hetgeen wel gaat lukken. Voor mijn part ga ik goedkoper/kleiner wonen. Als dat mij helpt mijn dromen te verwezenlijken dan is dat een prima keuze.

VivreEn hoe meer ik loslaat wat niet bij me past, hoe meer energie ik krijg, hoe makkelijker het me afgaat, hoe blijer ik word, hoe leuker ik word als mens en hoe natuurlijker het voelt. En niet dat ik geen enkele tegenslag zal ervaren, boos of verdrietig zal zijn, maar het gaat om de manier waarop ik er daarna mee omga. Ik deal ermee en ga weer door. Door die ervaringen wordt een mens sterker.

 

Ik zou willen…

Ik kwam pas de top 5 tegen waar mensen spijt van hebben die op hun sterfbed liggen:

  1. Ik zou willen dat ik de moed had gehad om het leven te leiden dat ik wilde, niet wat anderen van me verwachtten.
  2. Ik zou willen dat ik niet zo hard had gewerkt.
  3. Ik zou willen dat ik de moed had gehad om mijn gevoelens te delen.
  4. Ik zou willen dat ik contact had gehouden met (oude) vrienden.
  5. Ik zou willen dat ik gelukkiger was geweest.

Het overwegen waard om er wat aan te doen.

Om mee te geven

En mocht je het volgende denken:

  1. Die griet is gek geworden.
  2. Lijkt wel alsof ze bezeten is of zou ze in een sekte terecht zijn gekomen?
  3. Wat een egoïstisch type.
  4. Lekker makkelijk praten, ze heeft geen kinderen / man / goudvis / vervelende schoonouders / etc.
  5. Pff… wat een blij ei… zal mijn tijd wel duren.
  6. Och jemig, ze is zeker in de overgang / midlife crisis.
  7. Alle vorige antwoorden.

Onthou dan dit: I don’t give a f*ck…
(en dat bedoel ik écht in de meest respectvolle en aardige manier *grijns*)

 

3 reacties »

Het Superrelatie weekend (vervolg)

Vanochtend fris, fruitig en met veel zin op naar dag 2 van het Superrelatie weekend. De weg naar Amsterdam is altijd leuk om te rijden en naarmate ik dichterbij kwam, hield het op met miezeren.

Geen enkele last meer van het hartje, dus in de parkeergarage al mijn keykoord omgedaan en het hartje aangezet voordat ik Afas Live binnen ging. Na de tassencontrole zag ik een jongeman die een knuffel kreeg van één van de mensen van 365 dagen succesvol. Ik dacht: ‘Aha, die kennen elkaar, leuk!’, tot ik bij degene kwam die tegenover mij stond en ze mij met eenzelfde knuffel ontving. Oké, je moet erbij zijn geweest deze dagen, het was inmiddels al behoorlijk gewoon geworden, dus ik ging er vrolijk in mee. Hoe leuk kan je dag beginnen op die manier!

Drinken gehaald en de zaal in. Net als gisteren geen enkele schroom om bij iemand te gaan zitten die alleen zat, iedereen vindt het inmiddels de gewoonste zaak van de wereld en je raakt gelijk in gesprek. Ging het maar overal zo in het dagelijks leven!

Aan mijn andere zijde kwam een dame zitten. Ik zei tegen haar na onze begroeting: ‘Goed dat je er bent.’ Ze keek me aan en zei: ‘Dank je wel, dat had ik even nodig.’ Het bleek dat ze met haar partner na de 1e dag een flink meningsverschil had gekregen over hun levens die blijkbaar -na de oefeningen van die dag- niet zo gelijk lopen als ze gedacht had. Ook dat kan gebeuren tijdens zo’n weekend.

De dag begon met een versie van dit mooie lied: Als de liefde niet bestond

De eerste opdracht van vandaag was: ‘Maak een lijst hoe jouw ideale partner eruit zou moeten zien, wat zou je willen dat hij/zij voor eigenschappen heeft’. Je mocht alles opschrijven. Als je dat gedaan had, kwam de vervolgopdracht: ‘Wat ben of doe je zelf al van die lijst?’ Tja, dan zit je toch best wel even naar je lijstje te kijken met glazige ogen, want je hebt dingen opgeschreven die je wilt in een partner, maar zelf doe je dat niet. Gelukkig had ik ‘humor’ bovenaan staan en aangezien ik zoooo’n ontzettend humorloos type ben, heb ik daar nog aan te werken ;-) .

Zonder gekheid, de meeste dingen die ik op had geschreven, heb ik zelf gelukkig al in me, dus mijn lijstje viel reuze mee. Enige waar ik nog niet volmondig ja op kan zeggen is dat ik goed in mijn vel zit, terwijl ik dat wel in een partner zoek.

Een volgende opdracht was om te onderzoeken waar je voor staat. Welke waardes zijn belangrijk voor je. En leef je naar die waardes?

Dit gaat zó niet alleen over liefdesrelaties, het gaat over alle soorten relaties die je kunt hebben met mensen. En ik merk dat ik nog wel eens meega in de waardes van een ander. Niet omdat diegene dominant is en me meesleurt, maar simpelweg omdat ik mezelf blijkbaar niet goed genoeg ken, niet belangrijk genoeg vind en dus niet leef volgens mijn eigen waardes.

Er stond een mooie tekst op het grote scherm:

Ken jezelf
‘Als je nergens voor staat, val je voor alles.’

Dus de boodschap die ik hieruit meeneem is om mijn waardes goed te leren kennen en van daaruit te leven en ze naast die van een ander te leggen om tot de ontdekking te komen dat dat past of juist niet. Zoals zo mooi gezegd werd: ‘Kies je omgeving.’ Word onderdeel van een omgeving die je kiest met mensen die vanuit dezelfde waardes leven als jij.

Het klinkt nu allemaal misschien wat kort door de bocht, maar net als ik gisteren schreef is het ook dit keer niet allemaal precies uit te leggen. Ik haal nu fragmenten naar voren, maar er gebeurt natuurlijk veel meer op zo’n dag. Ik heb ook beide dagen meerdere malen gedacht dat dit voor iedereen die ik ken -vrijgezel of met een partner- een mooie beleving zou zijn, mits je ervoor openstaat natuurlijk.

De hele dag steeds weer nieuwe mensen ontmoet en een paar mensen gesproken die het jaarprogramma doen. Dit weekend is een onderdeel van het jaarprogramma. Ook best slim, want het zijn gelijk wandelende reclamespotjes. Ik vond het in ieder geval erg prettig om ervaringsdeskundigen te spreken.

De dag vloog voorbij. Inmiddels was mijn hartje in de lunchpauze kapot gegaan bij de balie waar de medewerkers stonden, dus ik kreeg een nieuw hartje.

Dat hartje bleek het niet te doen….

Ik weer terug (dat ik er wat moeite voor moest doen, is vast een teken). Later op de dag stond ik op van mijn stoel en hopla, het hartje ketst tegen de stoel voor mij aan, voorkant eraf. Nergens meer te vinden. Het programma was inmiddels bijna afgelopen, dus ik liet het maar zo.

De allerlaatste opdracht was er eentje waar ik danig van in de war ben geraakt. Zo erg dat ik tot ik begon met deze blog een onbestemd gevoel heb gehad. Heerlijk dat de puzzelstukjes door mijn schrijverij weer op hun plaats vallen, waardoor ik inmiddels mezelf weer herpakt heb en ik terug kan kijken op een waardevol, inspirerend en energiek weekend waarin me zoveel moois is overkomen!

20170702_214354Misschien nog leuk om te vermelden dat ik na de afsluiting naar mijn auto liep, in mijn tas graaide voor mijn sleutels en daar ineens met het kwijtgeraakte deel van het ‘gebroken hart’ in mijn hand stond. Ik heb het ter plekke in elkaar gezet, zodat mijn hart weer heel is en het klaar is voor een volgende stap.

En een volgende stap…. ik denk er serieus over na om het jaarprogramma te gaan doen!

Een reactie plaatsen »

Het Superrelatie weekend

Vandaag was de eerste dag van het Superrelatie weekend van 365 dagen succesvol. Al tijden over nagedacht of ik wel of niet zou gaan. Want een ‘superrelatie’ duidt op een relatie hebben en ik ben vrijgezel, dus dat sloeg niet op mij.

Nadat ik me er wat meer in verdiept had, zag ik dat het vooral om de relatie gaat die je met jezelf hebt. Dat het waardevol is voor iedereen. Vorig jaar was een derde van de aanwezigen vrijgezel, dat gaf de doorslag om het aan te durven.

Dus vanochtend op naar Amsterdam. Bij Afas Live (voorheen Heineken Music Hall) stond al een flinke rij, maar het ging best snel, ondanks de verscherpte controle op meegebrachte tassen.

20170701_094954Bij de balie kon ik mijn QR code laten scannen en ik kreeg een pakketje met een keykoord waar mijn naam op staat. De dame vroeg of ik vrijgezel ben. Toen ik dat beaamde kreeg ik een rood knipperend hartje dat ik kon bevestigen aan mijn kleding of keykoord, zodat andere eventueel geïnteresseerden konden zien dat ik ‘available’ ben.

Kuch…. oookkeeeej! Ja joh, waarom zet je niet gelijk een zwaailicht op mijn hoofd, kan het schelen!
Zo snel mogelijk dat knipperende hartje uitgezet en in mijn tas gepropt, op zoek naar de ingang van de zaal. Ondertussen kwam ik al mensen tegen die wel vrolijk met een knipperend hart rondliepen, dus toch maar eens gaan zitten bedenken in de zaal waarom ik er dan zo’n moeite mee had.

Ik zit ook niet voor niks bij dit weekend. David en Arjan (de initiatiefnemers van 365 dagen succesvol) geven aan dat er maar 2 manieren zijn om in je relatie te zitten. Je bent aan het investeren of aan het vertrekken. Je bent er actief en vol vertrouwen mee bezig om je relatie te laten groeien (of om een relatie te krijgen als je dat wilt) of je laat andere prioriteiten steeds voorgaan op je partner (of op het krijgen van een relatie).

Ik bedacht me dat ik al jaren aan het vertrekken ben. Ik ben inmiddels al ergens halverwege China. Het boeit me niet, ik heb er ook geen last van, ik doe er geen moeite voor. Stom geneuzel, geeft alleen maar weer gedoe. Moet je weer wat met iemand, moet je weer leuk doen, moet je je weer openstellen, moet je weer iemand vertrouwen, verlies je jezelf weer in iemand, word je weer gekwetst…. en klaar is Klara, story of my life.

Precies de reden dat dat lampje met gedoofd lichtje ergens ver weg in mijn tas gepropt zat. Er zou eens iemand op me afkomen waardoor ik weer wat moet.

Nu komt de maar… ik had me natuurlijk niet voor niks aangemeld. Dus wat zou me kunnen gebeuren als ik dat hartje nou eens gewoon zonder knipperend lichtje aan mijn keykoord zou bevestigen. Ze mogen best weten dat ik vrijgezel ben, maar lichtje uit is veilig genoeg, dan heb ik nog nergens last van (net alsof met lichtje aan de mannen me direct zouden bespringen in zo’n volle zaal, maar toch….).

De heren op het podium kregen het snel voor elkaar om ondanks de grote groep een vertrouwde sfeer te creëren waardoor je al snel op een dieper level contact hebt met omstanders. Wat ik erg prettig en leuk vond is dat gelijk aan iedereen die met iemand anders was, werd gevraagd om allebei heel ergens anders te gaan zitten, zodat je niet de hele dag met je partner / vrienden blijft zitten.

Het wordt ook gestimuleerd om na iedere pauze weer ergens anders te gaan zitten. Doordat het aan het begin besproken is, gaf dat voor mij het veilige gevoel om het ook te doen. Dus ik ben steeds bij iemand anders gaan zitten. Ik merk dat het me een vrijer gevoel gaf om dat te doen nu niemand in de veilige omgeving van bekenden zat.

Mooie en fijne gesprekken gehad met diverse mensen. Vreemde mensen geknuffeld tussendoor, doordat er zo’n verbondenheid is.

Halverwege de middag heb ik -na de kat genoeg uit de boom gekeken te hebben- mijn lampje aan gedaan. Niet knipperend, dat vond ik nog steeds een brug te ver (en trouwens best irritant dat geknipper op borsthoogte), maar ik voelde me al wel zo op mijn gemak dat het me niet meer uitmaakte om het aan te zetten. En ik was verre van de enige. De moeite die ik ermee had was meer, omdat ik niet verwacht had dat ze daar op zouden focussen of dat dat een mogelijkheid zou zijn. Ik ging tenslotte niet om een potentiële partner te vinden, ik ging voor mezelf.

Hoe voor de hand liggend misschien ook, maar het was een verademing om te horen dat je perfect bent zoals je op dit moment bent. Je verleden is geweest, kun je niets meer aan veranderen, de toekomst is er nog niet en natuurlijk kun je groeien door te blijven ontdekken en ontwikkelen, maar dat wil niet zeggen dat je nu niet goed genoeg bent. Als je voortdurend bezig bent om maar dingen aan jezelf te veranderen, omdat je vindt dat het nu niet goed genoeg is, dan wacht je constant tot je ergens klaar voor bent en wacht je uiteindelijk de rest van je leven.

Door oefeningen met je directe buren in de zaal te doen en voorbeelden die worden besproken met mensen uit de zaal die op het podium willen/durven te komen, word je bewust gemaakt van de zaken die voor bijna iedereen wel herkenbaar zijn. De heren nemen geen blad voor hun mond, de zaken worden ronduit besproken.

Een superrelatie is trouwens geen relatie die altijd alleen maar goed en perfect is. Het is de intentie om er met elkaar iets moois van te maken en dat altijd te blijven proberen door beiden het beste uit jezelf te willen halen, de ander vrij te laten, maar er steeds weer voor te kiezen om als twee gelijkwaardige individuen samen het leven te willen delen.

Ik zou nog veel meer willen schrijven en uitleggen, want ik heb het gevoel dat ik met het bovenstaande nog lang niet genoeg recht doe aan de essentie van deze dag, maar er mag ook nog wel wat te raden overblijven.

We zijn pas op de helft. Morgen dag twee. Ik heb er zin in! Het lampje gaat weer aan, maar knipperend?

 

1 Reactie »

Hij

De eerste heftige gebeurtenis op het gebied van overlijden van een dierbare was het overlijden van mijn vader. Inmiddels alweer 14 jaar geleden. In feite had ik al jaren ervoor stukje bij beetje afscheid van hem genomen. Hij heeft jaren in een verpleeghuis gezeten i.v.m. zuurstoftekort in zijn hersenen, waardoor hij een soort van dement leek en dus allang niet meer de vader was die ik had. ‘Helaas’ heb je met die vorm nog goede momenten, vooral als je fris en uitgeslapen bent, dus ik heb wel eens lopen janken als ik wegging en hij vroeg of hij mee naar huis kon, omdat het niet uit te houden was tussen al die gekke mensen. Maar ook dat heeft weer twee kanten. Er waren dus ook nog momenten dat hij wel ineens de vader was die ik had gehad. Dat hij ineens weer zorgzaam kon zijn en je echt écht aan kon kijken zoals vroeger.

Ik heb in de eerste jaren na zijn overlijden een schurfthekel gehad aan Vaderdag. Al die weken van tevoren dat er al leuk reclame voor gemaakt werd en al die gezellige foto’s van vader- en dochtermomenten die ik niet meer zou meemaken. Inmiddels weet ik beter en zijn er ook genoeg mensen om me heen die -om wat voor reden dan ook- helemaal geen leuke herinneringen hebben aan hun vader of deze nooit gekend hebben.

Tegenwoordig wil ik vooral de mooie herinneringen koesteren. En die zijn er genoeg. Mijn paps was een lieverd. Zo lief, dat als hij dan ooit kwaad werd, je in je broek pieste van angst. Je was het niet gewend en dan wist je dus dat je écht over de schreef was gegaan. Oké, wacht, we zouden het over de mooie herinneringen hebben.

Als mijn moeder trouwens boos was, dan nam mijn vader het vaak voor ons op. Helaas niet altijd door tegen mijn moeder in te gaan, maar door ons ‘achter de schermen’ te helpen. Ik weet nog dat ik een keer door mijn moeder zonder eten naar boven werd gestuurd. Een tijdje later werd er zachtjes op mijn deur geklopt. Dan kwam mijn vader stiekem een gesmeerde boterham brengen. Mijn broer deed hetzelfde (misschien was het andersom en kwam mijn broer eerst, maar dat maakt niet uit). Feit is dat ik waarschijnlijk die avond meer op had dan normaal gesproken.

Ik herinner me de fijne gesprekken die we samen hadden tijdens de afwas ’s avonds. Moet je nagaan wat ik gemist zou hebben als we toen een vaatwasser hadden gehad.

Mijn vader had een goed gevoel voor humor. Hij was altijd wel in voor een geintje. Zou ik dat van hem geërfd hebben? Als ik door mijn fotoalbums van vroeger heen blader, dan zie ik geregeld gekke foto’s van hem en van ons samen.

Dat ik hem en mijn moeder meenam op autotripjes toen ik mijn rijbewijs had (zij hadden beiden geen rijbewijs) en hij ineens heel hard ‘PAS OP’ riep, waarop ik me rot schrok en hij met de verklaring kwam dat hij alleen maar had opgelezen wat er op een bord langs de weg stond.

Hij is gestopt met roken toen hij zijn eerste hartinfarct kreeg. Toen zijn hersenen jaren daarna door een hartstilstand en een week coma niet meer goed functioneerden, was hij jaren kwijt uit zijn geheugen en dacht bijvoorbeeld dat hij weer rookte. Ik rookte zelf nog in die tijd. Toen hij na een aantal jaar niet meer thuis kon wonen, ging hij naar een verpleeghuis. Dan ging ik met hem een rondje lopen in de tuin van het verpleeghuis en rookten we achter de rozenstruiken stiekem samen een sigaretje. Om hem nou nog te behoeden voor een vroegtijdig overlijden door roken, terwijl de man alleen nog maar een schaduw van zichzelf was en inmiddels achterin de 70. Ik vond de schaarse momenten waarop hij toen gelukkig was belangrijker en als dat dan genieten van een sigaretje was… prima. Die twinkelende ondeugende ogen van hem, omdat hij er zo van genoot, ik zie ze tot op de dag van vandaag nog voor me. Uiteindelijk mijn moeder zover gekregen dat ze met enige regelmaat een pakje sigaretten meenam. Dat werd bij de verzorgers neergelegd, die hem dan vervolgens mee naar buiten namen als ze zelf gingen roken.

Het verpleeghuis organiseerde uitstapjes voor de bewoners. Zo zijn hij en ik samen met een stel andere bewoners naar Ouwehands dierenpark geweest. Hij kon toen al niet echt goed meer lopen, dus hij in de rolstoel en ik erachter. Dat zijn de momenten die ik koester. Hij vond het geweldig en ik net zo.

Op een keer waren we zijn vaste rolstoel kwijt. Ik hem in een andere gezet, maar dat was een of ander apart ding. Wel handig leek het me, want er zaten handremmen op. Althans…. dat dacht ik…. Het bleken hendels te zijn waarmee je de rolstoel kon laten zakken, waardoor degene die erin zat zo ongeveer kon liggen. Dat mijn vader en ik dat niet in de gaten hadden toen ik dacht te remmen, heeft de slappe lach bij ons beiden opgewekt. Ineens stond ik daar recht in het gezicht van mijn vader te kijken die zo ongeveer bij mij op kniehoogte ondersteboven in de stoel hing. Na even geschrokken te zijn, piesten we beiden bijna in ons broek van het lachen, omdat het zo’n idioot gezicht was. Ik kreeg hem daardoor ook niet meer omhoog in die stoel en heb het personeel moeten roepen om te helpen.

Mijn vader was vroeger altijd met zijn handen bezig. Hij bouwde bijvoorbeeld poppenhuizen voor mijn zussen, waar ik jaren later ook nog mee gespeeld heb. We hadden op zolder het befaamde ‘hok’. Als mijn vader in ‘het hok’ zat, dan was hij dus lekker aan het timmeren, zagen, dingen repareren etc. Hij is ver voordat ik geboren werd meubelmaker geweest. Helaas kwam daarmee te weinig brood op de plank, dus heeft hij gekozen voor een baan die meer geld in het laatje bracht, maar hij had het liefst met zijn handen gewerkt.

Als ik zo aan het schrijven ben, komen er zoveel herinneringen naar boven, dat ik deze blog waarschijnlijk nog 3 keer zo lang kan maken. Wie weet voer voor een volgende keer.

Conclusie van het verhaal: geniet van je vader, niet alleen vandaag op Vaderdag, maar het hele jaar door. Wie weet erger je je aan zaken van hem of ben je het niet altijd met hem eens, dat geeft niet, hij is ook maar een mens die geprobeerd heeft je zo goed mogelijk op te voeden. Als hij er niet meer is, dan is het voorgoed te laat. Maak mooie herinneringen met elkaar of met je bonusvader, je surrogaatvader, whatever, het maakt niet uit, maar geniet van elkaar zolang het nog kan.

 

 

 

 

 

 

 

8 reacties »

Ode aan Anja

Vandaag zou ze 60 zijn geworden. Ze had het niet heel leuk gevonden om al ‘zooo oud’ te zijn, maar ze had het vast gevierd. De speciale data vierde ze nog wel eens met een etentje.

Natuurlijk mis ik haar en had ik haar graag vanochtend heel vroeg gebeld en hard door de telefoon ‘Lang zal ze leven’ geblèrd, maar ik weet al een paar jaar dat dat niet meer gaat gebeuren en ik leer er steeds beter mee omgaan. Vandaar dat ik vandaag het leven ga vieren. Mijn leven dat nog wel bestaat en waar ik vooral niet aan voorbij moet gaan, omdat ik weet dat het zomaar over kan zijn. Haar leven, dat niet meer bestaat, maar dat door mijn herinneringen en die van anderen levend gehouden wordt.

En die herinneringen zijn er. Aan hoe ze was en wat ze deed. Ik bewonder haar nog steeds om hoe ze altijd voor anderen klaar stond. Ik doe het haar niet na. Ik sta voor anderen klaar, maar niet op de oneindig geduldige manier die zij had en niet voor iedereen. Zij kon mij wel eens peper in mijn reet stoppen om iets te doen voor iemand (waar ik het nut niet van in zag), terwijl ik haar kon afremmen als ze zichzelf weer teveel wegcijferde voor anderen.

Ze dacht overal aan. Echt overal. Als ik vertelde over vrienden om mij heen waar iets mee was, hopla, een paar dagen later had diegene een kaartje in de bus. Had ze weer eens iets heerlijks gebakken (nog zo’n talent van haar dat ik niet heb) dan was dat niet voor haarzelf, maar voor iedereen om haar heen. Hoeveel mensen al niet haar befaamde ragout hebben mogen komen proeven. Het maakte haar niet uit, ze deed het gewoon. Of ze gaf bakjes mee voor in de vriezer.
Dozen met zelf gebakken speculaas gingen zo ongeveer door Utrecht en omstreken heen rond Sinterklaas. Het personeel in de verzorgingshuizen waar mijn vader en later mijn moeder hebben gewoond, werden ook bij iedere feestdag voorzien van allerhande lekkere baksels in mooie doosjes of mandjes opgemaakt met fleurige servetten en cadeausliertjes.

Ze was niet zo’n reiziger, maar iedere keer als ik erop uittrok kwam er een paar dagen van tevoren standaard een zak met zelf geschept snoep voor tijdens de reis op de proppen. In het begin heb ik gekscherend een keer gezegd dat het wel jammer was dat er dan van sommige snoep een oneven aantal in de zak zat, omdat ik dan ruzie zou krijgen met mijn reispartner. Sinds die tijd zorgde ze dat van alle soorten er een even aantal in de zak zat. WIE doet dat nou?!?
Ze was dan ook wel weer zo dat ze een keer stiekem hele vieze snoepjes in de zak erbij had gedaan waar je bakkes vierkant van samentrok. Wat heeft ze gelachen toen ik haar vanuit het buitenland belde om haar daar vriendelijk voor te bedanken.

Ze zorgde op dat soort tripjes meestal voor mijn katten. Als ik thuiskwam hing er een A3 vel op de voordeur met getekende kattenpootjes erop en ‘welkom thuis’.

Waar ze vooral geen geduld mee had, was het uit elkaar halen van snoertjes, het minutieus recht schilderen van de randjes van het witte plafond naar de gekleurde muur, technologie en zakelijke brieven schrijven. En gelukkig maar, want zo kon ik me tenminste ook nog eens nuttig maken.

Ze hield van creatief bezig zijn. Schilderen bijvoorbeeld, alhoewel ze zich daar al jaren geen tijd meer voor gunde. Ik kwam nog mooie tekeningen tegen bij het opruimen van haar huis.

Ze heeft toen ik eindexamen deed op de middelbare school prachtige kaarten gemaakt. De dag voor een examen kreeg ik dan een kaart via de post en die was dan toegespitst op het vak dat ik de dag erna had. Mooi getekend en ingekleurd. Ze had er veel werk van gemaakt.

Ze had maar één luchtje dat ze echt lekker vond en dat was Musk van Alyssa Ashley. Zo heel af en toe kom ik iemand tegen op straat of in een winkel die dat luchtje op heeft. Reuk is vaak de meest sterke herinnering. Zo’n gekke gewaarwording als er dan iemand langs je loopt, je ruikt dat zeer bekende geurtje en dan die mengeling van weemoed en verlangen die je terugbrengt naar het verleden, waarbij je hersenen even met je op de loop gaan en je denkt dat het weer zoals vroeger is.

Oorbellen droeg ze wel, maar meestal dezelfde mooie gouden knopjes.
Door haar toedoen heb ik gaatjes in mijn oren gekregen. Dat was een voordeel van een zus die 12 jaar ouder was. Ze woonde toen al in Drenthe en ik ging regelmatig bij haar logeren. Bij één van die bezoekjes heeft ze me stiekem meegenomen naar een juwelier en heb ik daar gaatjes in mijn oren gekregen. Ik weet eigenlijk niet of ze er ruzie over gehad heeft met mijn ouders, maar het was toch al niet meer terug te draaien.

Ik kan nog wel even zo doorgaan. Wie weet over een tijdje een ‘ode aan Anja, deel 2’ ;-) . Voor nu staan haar favoriete roze roosjes hier in de huiskamer. Ik kan ze dan wel niet meer voor haarzelf kopen, maar zo eer ik haar vandaag. Sinds kort heb ik eindelijk een zorgvuldig uitgekozen foto van haar en mij samen af laten drukken en in een mooi lijstje gedaan. Soms praat ik even tegen haar op die foto en dan loop ik weer verder om mijn leven te leven met haar in mijn herinnering. Hoe anders was ik als mens geweest als ik haar niet in mijn leven had gehad. En dat is iets om heel hard te vieren!

4 reacties »

In herinnering – 2 jaar geleden

Aankomende maandag is het twee jaar geleden dat ik aan het begin van de middag ontdekte dat mijn oudste zus niet meer leefde. Twee jaar geleden alweer of pas twee jaar geleden, het is maar net hoe je het bekijkt. Inmiddels heb ik ermee leren leven. Het went. Toch kan het besef en verdriet soms ineens weer terugkomen. Die wurggreep die ik voelde om mijn nek is er heel af en toe nog in iets mindere mate en op de meest onverwachte momenten. Ineens op het werk door iets onverklaarbaars of door een TV programma waar iets in gebeurt dat zij ook zo kon doen.

Ik schrok laatst toen ik in een winkel rondkeek en er aan de andere kant iemand zich omdraaide en ik in een flits Anja dacht te zien. Ik ben richting de vrouw gelopen om haar van dichtbij te kunnen bekijken om dat fijne gevoel dat er bij mij naar boven kwam nogmaals te ervaren. Toen ze zich vlakbij me omdraaide was het Anja niet. Natuurlijk niet. En gelijk was dat gevoel weer weg. Ik heb de vrouw nog een tijdje van een afstandje staan te bekijken. Misschien als ik haar toch weer van veraf zou bekijken en dan mijn ogen iets zou dichtknijpen dat dat gevoel weer terug zou komen en ik toch weer even het idee zou hebben dat het Anja wel was. Natuurlijk werkte ook dat niet. Dat je blijkbaar zo graag wilt dat het wel Anja is, terwijl je weet dat ze al een tijdje dood is. Wat een mindfuck.

Zo ben ik ook een keer iemand in de gangpaden van een supermarkt min of meer gevolgd, omdat ik de eerste keer dat ze langs me liep Anja haar luchtje rook. Die herinneringen die daardoor naar boven komen… heel even dat gevoel van vroeger. Heel even maar.

Als ik zo doorga sta ik straks met een balkje voor mijn hoofd op een site met gezochte engerds. Gelukkig gebeurt me dit niet zo vaak.

Ach, het maakt me ook niet uit. Door dit soort dingen te ervaren hou ik de herinnering aan haar in leven. Zo heb ik nog steeds haar nummer in mijn telefoon staan. Ik kan en wil het nog niet wissen. Ik blijk niet de enige te zijn die haar nummer nog niet gewist heeft, dat is leuk om te horen van anderen. Het blijft ook zo hartverwarmend als ik bij de mensen om me heen iets zie staan of liggen dat van Anja was.

Laatst vroeg iemand me of er goede dingen gebeurd waren door de dood van Anja. En ja, die zijn er. Mijn werk is een stuk minder belangrijk voor me geworden. Zo veel minder dat ik besloten heb om per 1 januari een dag minder te gaan werken. Het kost wel wat, maar wat ik ervoor terugkrijg is onbetaalbaar. Een vaste dag waarop ik andere dingen kan ondernemen of misschien helemaal niets. Vooral gewoon doen waar ik zin in heb.

Daarnaast onderzoeken wat ik met de rest van de dagen wil. Dat ik mezelf niet meer tot aan mijn pensioen zie werken in de functie waar ik nu nog in zit is een feit.

En het besef dat ik goed voor mezelf heb te zorgen. Mijn lichaam heeft me de afgelopen tijd flink laten weten dat ik niet echt lekker bezig was. Ik ben er heilig van overtuigd dat als je niet naar je geest luistert je lichaam je vanzelf een opdonder geeft om je te laten inzien dat je even op de rem dient te trappen.

Dat ik inmiddels weet dat ik heel veel aan kan en blijkbaar blijf functioneren is ook iets dat ik geleerd heb door het overlijden van Anja. Rouwen, huis leeghalen, dealen met allerlei ellende er omheen, binnen een half jaar een appartement kopen en ook nog even verhuizen. Volgens mij was dat wel de druppel, dus ophouden en rust nemen is ook iets waar ik inmiddels steeds meer naar luister.

En dankbaar zijn voor wat er wel is geweest. Ik heb 45 jaar Anja om me heen gehad. Dat had ook nog veel korter kunnen zijn. Afgelopen donderdag hebben twee jonge vrouwen van net in de 20 afscheid moeten nemen van hun vader die ook plotsklaps veel te vroeg overleden is. Die meiden hadden gedacht dat hun vader erbij zou zijn als ze gaan afstuderen, als ze trouwen en kinderen krijgen. Op die leeftijd hoor je je vader nog niet kwijt te raken. Ik weet het, het is niet met elkaar te vergelijken, maar het is wel goed om te relativeren door dit soort gebeurtenissen.

Anja, ik weet dat je overal om me heen bent. Dat je meekijkt met wat er gebeurt in mijn leven. Door mijn liefde voor jou en door die van anderen houden we jou samen in leven. Mooie herinneringen aan jou die we dikwijls met elkaar delen. Vergeten is geen optie, dat heb je aan jezelf te danken door de manier waarop je er altijd was voor anderen.

We can’t let go – Petra Berger & Simone Kleinsma

3 reacties »

Oefening in begrip

Sinds ik veel meer stilsta bij hoe ik reageer op anderen, dat het allemaal in het leven niet zo zwart wit is en dat positief in het leven staan me veel meer oplevert, valt het me sneller op als anderen dat niet doen. Helemaal niet makkelijk om het zomaar even om te gooien, het is flink oefenen. Ik heb er best even over gedaan en het blijft nog steeds een uitdaging als er zaken om me heen of in de wereld gebeuren die anders gaan dan ik zou willen. Zodra ik daarop ga reageren, omdat ik mijn mening erover kwijt wil, ben ik net zo bezig als waar ik me aan erger als ik het anderen zie doen.

Het is veel makkelijker om het bij een ander te constateren, maar tegenwoordig bedenk ik me daarna wel of ik me er zelf soms ook schuldig aan maak. En regelmatig moet ik dat beamen, maar dan leer ik er weer van en het zal me de volgende keer minder snel overkomen.

Hoe meer aandacht je ergens aan geeft, hoe meer het bij je terugkomt. Negatief en positief. En daardoor kom ik dit artikel dan tegen ‘Wat wij leren van Trump’ van de website ‘365 dagen succesvol’.

Het gaat erover dat we overal van kunnen leren. Dat is iets waar ik helemaal achtersta. Ik heb zelfs geleerd van de dood van mijn zus. Hoe graag ik haar nog steeds terug zou willen en hoe ontzettend graag ik had gezien dat het niet gebeurd was, ben ik er sterker door geworden. Ik weet inmiddels dat ik aardig wat aan kan voordat ik helemaal instort en er niet meer uitkom. Ik lig nauwelijks meer wakker van mijn werk nu ik weet dat er ergere dingen zijn. Ik ben nog nooit zo bewust door alle stadia van verdriet en rouw gegaan, alhoewel ik dat nu achteraf veel beter zie dan op dat moment. Ik heb mezelf beter leren kennen. Ik geniet veel intenser van kleine dingen en ik wacht niet meer met dingen doen, maar probeer het nu al te realiseren of voor de nabije toekomst.

Er staan drie lessen in het artikel:

  1. Vecht niet met de realiteit (je verzetten tegen dingen die je niet kunt veranderen)
  2. Het is een oefening in begrip (niet waarnemen, maar echt begrijpen wat er gebeurt)
  3. Leef het voor (bekritiseer niet, maar laat zien hoe het ook kan)

Dat is een korte versie, het is geen lang artikel, dus als je er tijd in wilt investeren: interessant om te lezen. Het gaat in feite niet over Trump, maar over onszelf en over iedere vergelijkbare situatie groot of klein.

Wat me trof was het volgende: ‘Het is verleidelijk om heel veel te vinden van mensen met denkbeelden die jij niet deelt’. Inderdaad. Ik herken dat bij mezelf ook. Gelukkig herken ik dat steeds vaker, omdat ik het daarna ombuig en probeer te begrijpen waar die ander vandaan komt. Mijn waarheid is niet DE waarheid. En ook al ben ik het niet eens met iemand, dan kan ik het wel respecteren of proberen te begrijpen waarom die ander zo denkt of doet.

Daarom kan ik een Trump best bewonderen dat hij zover is gekomen. Blijkbaar heeft hij de juiste skills om zo groot te worden, het is geen dom geluk geweest. Of ik het eens ben met zijn standpunten en op hem gestemd zou hebben is een ander verhaal.

Sommige mensen om me heen worden er vast wel eens moe van dat ik tegenwoordig bij een negatieve reactie vraag of ze de andere kant ook bekeken hebben en of ze wel zeker weten dat het waar is wat ze denken. Het is zo makkelijk om alleen maar te denken vanuit je eigen blikveld en alles bij die ander neer te leggen die het zo fout doet of dat bijvoorbeeld doet om jou te benadelen. Dat die mensen dat doen vanuit hun eigen achtergrond en denkbeeld wordt voor het gemak maar even vergeten.

Probeer die andere kant ook te begrijpen. Iemand kan bij je komen met een verhaal waar je direct begrip voor hebt, maar probeer ook die andere kant die je niet hebt kunnen checken niet te vergeten. Je weet niet wat de achtergrond is van het verhaal en hoe de andere kant hierin staat. Daar heb je het weer: ‘Het is verleidelijk om heel veel te vinden van mensen met denkbeelden die jij niet deelt’.

Kijk bijvoorbeeld maar eens naar zo’n programma over burenruzies. Op het moment dat ze bij elkaar worden gebracht en zien hoe de ander leeft en waarom diegene doet wat hij/zij doet, is er al zoveel gewonnen. Begrip tonen voor alle partijen. Dat betekent niet het ermee eens zijn, maar het maakt je wereld groter en flexibeler. Je wordt er een leuker mens van voor jezelf en uiteindelijk ook voor anderen.

2 reacties »

Dankbaar

Het is net alsof degene die ik was voordat mijn zus overleed een andere ik is dan degene die daarna door moest met haar leven. Er is natuurlijk maar één ik en in principe ben ik dezelfde, maar ik ben er wel door veranderd. Er zijn nu gebeurtenissen van voor 12 december 2014 en van daarna.

Ik weet nu dat ik zo ongeveer alles wel aan kan als ik zie wat er het afgelopen anderhalf jaar gebeurd is. Blijkbaar is mijn veerkracht eindeloos. Als ik nu bedenk wat er toen allemaal op me af is gekomen en hoe ik me daar bewust, maar vaker nog onbewust doorheen gevochten heb. Of onbewust…. verdoofd en op de automatische piloot is een betere omschrijving. Het huis leeghalen met alle emoties van dien, alle rompslomp met instanties, omgaan met mensen die zaken niet begrepen en het anders wilden, ondertussen bang zijn voor je eigen gezondheid, omdat je nog niet wist of er een erfelijkheidsfactor meespeelde en sowieso omdat je net had meegemaakt dat het zomaar over kan zijn. De onderzoeken in het ziekenhuis om uit te sluiten dat ik ook iets zou mankeren. Goed dat het kon, maar ook dat gaat je niet in de koude kleren zitten.

Het is niet alleen mijn eigen verdienste dat het normale leven redelijk is teruggekeerd. De mensen om me heen hebben daar zoveel aan bijgedragen. Als ik dit allemaal in mijn eentje had moeten doen, was ik denk ik gek geworden. Uiteindelijk moet je het verdriet alleen verwerken, er is niemand die je daarbij kan helpen, maar het kan wel iets makkelijker gemaakt worden door de liefde van mensen die mij zoveel anders hadden gegund.

Ik ben dankbaar voor al die mooie mensen die zich ieder op hun eigen manier om me bekommerden. Ik weet zeker dat ze zich soms ongemakkelijk moeten hebben gevoeld, omdat het gewoon niet te bedenken is hoe je iemand met zoveel verdriet kan helpen, maar ze weten niet dat op welke manier ze het ook geprobeerd hebben, het goed was. Het heeft me ontzettend geholpen en nog steeds.

Door deze mensen kan ik doorgaan. Ze hebben me er doorheen gesleept ook al hebben ze dat misschien niet eens in de gaten. Dat ik ze daar dankbaar voor ben weten ze vast wel, maar ze zullen denk ik nooit weten hoe groot die dankbaarheid is.

Degene die vanaf het eerste telefoontje naar mijn werk rond lunchtijd met me meeging en er voor me was. Die me op mijn meest radeloze zwarte moment heeft meegemaakt en deed wat ze kon om me te helpen. Als ik er nu nog wel eens aan terugdenk dat we toen de eerste paar uur voorbij was, we stilletjes met z’n tweetjes op de bank in het huis van mijn zus zaten en zij me haar lunch aanbood, omdat ze vond dat ik iets moest eten. Ik moet er nu nog regelmatig om glimlachen dat we daar met twee half verlepte bammetjes zaten.

Degene die alles liet vallen toen ik belde, in de auto sprong om dik anderhalf uur te rijden om bij me te zijn. Zij die de meest donkere momenten heeft meegemaakt en stil met een arm om me heen zat toen ik ’s nachts rechtop in bed zat, omdat ik niet meer wist hoe ik het had, omdat de eerste realiteit hard insloeg. Dezelfde die me een aantal maanden later liet lachen door quasi ongeduldig te vragen of ik er nou nog niet overheen was.

Degene die nachten op de bank heeft geslapen en er steeds weer was als het me teveel werd. Meehelpen met het opruimen van het huis van mijn zus was niet teveel gevraagd. De moeilijke data worden nooit door haar vergeten.

Degene die als ze maar even tijd had onverwacht langskwam om te horen hoe het met me ging en later met het opruimen van het huis. Diegene die een paar weken na het overlijden van mijn zus bijna haar eigen man kwijt was door ziekte, maar toch tijd voor mij wist te vinden. Ik zal nooit vergeten dat we ergens rond de jaarwisseling van 2014 een keer middenin de nacht met ekaar gebeld hebben toen we merkten dat slapen die nacht niet lukte. Allebei met onze eigen angsten en verdriet bezig, maar genoeg liefde voor elkaar om de ander proberen te helpen.

Degene die door een bloedband met me verbonden is, die ook haar eigen verdriet had en samen met mij de schouders eronder gezet heeft om alles te regelen met het huis, iedere keer opnieuw totdat alles klaar was. Diegene waarmee ik een half jaar later de as op zee ben gaan uitstrooien tijdens een mooie ceremonie, die momenten verbinden ons voorgoed.

Er zijn meer mensen die grote of kleine impact op me gehad hebben de afgelopen tijd. Die ook nu de hectische tijd voorbij is, aan me denken, me laten weten op wat voor manier dan ook, dat ze snappen dat het niet na een bepaalde tijd klaar, over en uit is met het verdriet.

Ik begin weer de mooie dingen om me heen te zien. Ik kan bijna weer voluit lachen zonder me schuldig te voelen dat ik me vermaak terwijl ik dat uit respect voor mijn zus niet zomaar kan doen (althans zo dacht ik er een tijd over). Ik heb een paar weken geleden voor het eerst weer zo gelachen met iemand dat de tranen over mijn wangen liepen.
Ik geniet van mijn nieuwe woning waar ik inmiddels alweer een half jaar woon.
Daarnaast merk ik dat ik geleerd heb van alles dat ik meegemaakt heb. Zo lig ik sinds anderhalf jaar totaal niet meer wakker van mijn werk. En dat ligt er echt niet aan dat mijn werk opeens anders is geworden, ik ben erachter gekomen dat er belangrijkere dingen in het leven zijn.

Nu alleen nog ophouden met de irrationale gedachte dat de mensen waar ik van hou ook zomaar neer kunnen vallen en ik dan nog meer kwijt ben.

 

 

 

 

Een reactie plaatsen »

%d bloggers liken dit: